Osobne hasła do dwóch zadań
Hasło konta służy do logowania i jest weryfikowane przez serwer na podstawie skrótu. Hasło główne odblokowuje klucze w przeglądarce. Zmiana lub reset hasła konta nie odszyfrowuje wpisów.
Przejdź do logowania
Twoje dane. Twój klucz.
Zapisane hasło jest szyfrowane na Twoim urządzeniu, zanim trafi do bazy. Logowanie potwierdza, kim jesteś. Osobne hasło główne pozwala odszyfrować dane.
Przewodnik dostępny bez logowania · Aktualizacja: · Wersja aplikacji 0.81.0
W ten sposób chronimy treść wpisów: nazwy, adresy, loginy, hasła, notatki i dodatkowe pola. Załączniki również są szyfrowane przed wysłaniem. Dane organizacyjne konta, takie jak e-mail, uprawnienia, identyfikatory i zdarzenia bezpieczeństwa, pozostają dostępne serwerowi do obsługi aplikacji.
Szyfrowanie zamienia czytelną treść w ciąg danych, który można odczytać po użyciu właściwego tajnego klucza. Korzystamy z gotowych mechanizmów biblioteki libsodium.
Opis mechanizmu: dokumentacja XChaCha20-Poly1305 w libsodium.
Hasło człowieka nie jest losowym kluczem kryptograficznym. Argon2id wyprowadza z niego klucz, zużywając celowo pamięć i czas obliczeń. Każde konto otrzymuje losową sól. W obecnym formacie stosujemy Argon2id v1.3 z parametrami opslimit 3 i pamięcią 64 MiB. Utrudnia to masowe zgadywanie hasła po zdobyciu kopii bazy, ale nie zastępuje długiego, unikalnego hasła.
Wyprowadzony klucz chroni prywatny klucz konta. Nim odblokowujemy klucze poszczególnych klientów, a następnie treść wpisów. Hasło główne jest przetwarzane lokalnie i nie jest wysyłane na serwer.
Więcej: wyprowadzanie kluczy z hasła w libsodium.
Konto ma klucz publiczny i prywatny. Klucz publiczny można udostępnić; prywatny pozostaje chroniony. Wykorzystujemy mechanizm crypto_box z X25519, XSalsa20 i Poly1305 do przekazywania zaszyfrowanych danych wybranym odbiorcom. To inny mechanizm niż szyfrowanie treści wpisów. Liczby „256” w nazwach różnych rodzajów kluczy nie służą do prostego porównywania ich siły.
TLS chroni transmisję między przeglądarką a serwerem. Szyfrowanie wpisów działa dodatkowo: treść pozostaje zaszyfrowana także po zakończeniu transmisji, w bazie. Kłódka HTTPS potwierdza zabezpieczenie połączenia z daną domeną; zawsze sprawdzaj również sam adres strony.
Hasło konta służy do logowania i jest weryfikowane przez serwer na podstawie skrótu. Hasło główne odblokowuje klucze w przeglądarce. Zmiana lub reset hasła konta nie odszyfrowuje wpisów.
Przed dostępem do danych trzeba włączyć i potwierdzić 2FA. Logowanie potwierdzasz kodem TOTP z aplikacji uwierzytelniającej lub jednorazowym kodem odzyskiwania.
Na obsługiwanym urządzeniu możesz włączyć WebAuthn i odblokowanie biometrią. Weryfikację wykonuje urządzenie; aplikacja nie otrzymuje obrazu twarzy ani odcisku palca. Biometria nie znosi wymagania 2FA przy logowaniu.
„Zablokuj” zamyka odszyfrowane dane w bieżącej karcie. „Wyloguj” kończy sesję. Obowiązuje limit bezczynności, a pełne przeładowanie strony wymaga ponownego odblokowania danych.
Serwer sprawdza dostęp do żądanych zasobów. Limity częstotliwości chronią m.in. logowanie i operacje bezpieczeństwa. Zdarzenia bezpieczeństwa pomagają administratorowi sprawdzić aktywność kont.
Konfiguracja produkcyjna wymusza HTTPS przez HSTS, ogranicza źródła skryptów przez CSP i blokuje osadzanie strony w ramce. Formularze korzystają z ochrony CSRF. Baza nie jest publicznie wystawiona przez konfigurację wdrożenia.
Eksport użytkownika jest szyfrowany osobnym hasłem. Kopie serwera mają dodatkowe szyfrowanie i test odtworzenia. Samo odtworzenie bazy nie usuwa potrzeby odblokowania zaszyfrowanych wpisów.
Wersjonowanie ogranicza nadpisanie nowszego wpisu ze starej karty. Historia treści jest zaszyfrowana. Odebranie udostępnienia blokuje dalszy dostęp w aplikacji, ale nie usuwa kopii wcześniej wykonanej przez odbiorcę.
Przeglądarka: JavaScript obsługuje interfejs i lokalne szyfrowanie z libsodium. Vite przygotowuje pliki aplikacji, a CSS dopasowuje widoki do komputera i telefonu.
Serwer: PHP i Laravel obsługują konta, sesje, uprawnienia i API. Fortify wspiera uwierzytelnianie, a PostgreSQL przechowuje zaszyfrowane wpisy oraz dane potrzebne do działania usługi.
Wdrożenie: Docker oddziela usługi aplikacji, bazy i serwera WWW. Caddy obsługuje HTTPS. Konfiguracja produkcyjna ogranicza uprawnienia kontenerów i zapis w systemie plików.
Funkcje pomocnicze: Tesseract.js rozpoznaje tekst ze zdjęć lokalnie, ZXing odczytuje kody QR, a generator haseł korzysta z kryptograficznego źródła losowości przeglądarki. Odczyt zdjęcia nie wymaga zewnętrznej usługi OCR.
Dla geeka
Poniższe szczegóły opisują aktualną implementację. Rozwiń temat, który Cię interesuje.
Przy inicjalizacji konta losujemy parę kluczy X25519 i 16-bajtową sól. Argon2id wyprowadza 32-bajtowy klucz z hasła głównego. XChaCha20-Poly1305 szyfruje nim prywatny klucz konta; serwer otrzymuje publiczną część pary, sól, parametry KDF i zaszyfrowaną część prywatną.
hasło główne + losowa sól
→ Argon2id → klucz opakowujący
→ odszyfrowanie prywatnego klucza konta
→ otwarcie koperty z kluczem klienta
→ odszyfrowanie metadanych i wpisów
Każdy klient ma osobny losowy klucz 32-bajtowy. Jego kopertę tworzy crypto_box_seal dla publicznego klucza odbiorcy. Wpisy tego klienta korzystają z jego klucza, a każdy zapis otrzymuje nowy nonce. Załącznik ma własny losowy klucz zapisany wewnątrz zaszyfrowanej treści wpisu.
Taki podział pozwala zmienić hasło główne przez ponowne zaszyfrowanie prywatnego klucza konta. Nie trzeba z tego powodu szyfrować ponownie wszystkich wpisów. Zmiana hasła nie odbiera jednak możliwości atakowania starszej kopii bazy starym hasłem.
Mechanizm kopert: sealed boxes w libsodium.
Treść wpisu serializujemy do JSON i kodujemy jako UTF-8. Szyfrowanie XChaCha20-Poly1305 zwraca szyfrogram z dołączonym 16-bajtowym znacznikiem. Przed nim zapisujemy 24-bajtowy nonce. Całość kodujemy w Base64 do transportu w JSON.
Base64(nonce[24] || ciphertext[N] || tag[16])
klucz: 32 bajty = 256 bitów
nonce: 24 bajty = 192 bity
tag: 16 bajtów = 128 bitów
narzut: 40 bajtów przed Base64
Base64 jest kodowaniem, które można odwrócić bez klucza. Poufność zapewnia wcześniejsze szyfrowanie. Długość szyfrogramu ujawnia przybliżony rozmiar treści; nie obiecujemy ukrywania rozmiaru wpisów.
AEAD uwierzytelnia także dodatkowe dane, czyli AAD. Dla wpisu kontekst obejmuje znacznik aplikacji, format szyfrowania, typ obiektu, identyfikator klienta, identyfikator wpisu i wersję klucza. Kontekst jest kodowany jako tablica JSON w UTF-8.
["klucze", 1, "item", vaultId, itemId, keyVersion]
„klucze” to stały identyfikator formatu. Próba przeniesienia szyfrogramu do innego klienta lub wpisu powoduje niezgodność kontekstu i błąd uwierzytelnienia. AAD jest jawne; jego rolą jest związanie danych, nie ich ukrycie.
Numer rewizji służy osobno do kontroli równoczesnych zapisów w API. Nie należy do AAD wpisu. Kontrola integralności nie zapewnia sama w sobie wykrycia przywrócenia poprawnego, starszego szyfrogramu tego samego wpisu przez podmiot kontrolujący całą bazę.
Wywołujemy crypto_pwhash z algorytmem ARGON2ID13, kluczem wynikowym 32 bajty, solą 16 bajtów, opslimit = 3 i memlimit = 67108864, czyli 64 MiB. Parametry zapisujemy przy zaszyfrowanym kluczu, aby dało się go później poprawnie otworzyć.
Sól nie jest sekretem. Sprawia, że dwa konta z takim samym hasłem nie otrzymują identycznego klucza wynikowego. Koszt pamięci i obliczeń dotyczy każdej próby odgadnięcia hasła. Limity logowania i 2FA działają na serwerze; nie zatrzymują prób offline na skradzionym szyfrogramie.
Szczegóły Argon2: RFC 9106. Wartości powyżej są parametrami naszej aplikacji, a nie deklaracją spełnienia wszystkich zaleceń RFC.
WebAuthn potwierdza użycie klucza dostępu przez odpowiedź na wyzwanie. Na urządzeniach obsługujących rozszerzenie PRF aplikacja uzyskuje dodatkowo 32-bajtowy sekret kryptograficzny. Korzysta z niego do ochrony kopii prywatnego klucza konta przez XChaCha20-Poly1305.
Kontekst tej kopii wiąże ją z kontem, identyfikatorem klucza, jego wersją i identyfikatorem poświadczenia. Sam zapis z serwera nie wystarcza do odblokowania. Dostępność PRF zależy od przeglądarki i mechanizmu kluczy dostępu. Odcisk palca lub twarz służą urządzeniu do weryfikacji użytkownika; nie są kluczem szyfrującym ani danymi wysyłanymi do naszej aplikacji.
Standard: Web Authentication — W3C.
Nie każda funkcja używa tego samego algorytmu. Przekazanie hasła z telefonu do rozszerzenia Chrome wykorzystuje Web Crypto: ECDH na krzywej P-256 uzgadnia materiał klucza, a AES-256-GCM szyfruje przesyłane hasło. Losujemy 12-bajtowy IV, używamy tagu 128-bitowego i wiążemy AAD z identyfikatorem połączenia oraz docelową domeną.
Logowanie i odblokowanie komputera telefonem wykorzystuje ECDH P-256 oraz HKDF-SHA-256 do wyprowadzenia sekretu połączenia. Kontekst rozdziela poszczególne zastosowania. Użytkownik porównuje kod i zatwierdza połączenie na swoim telefonie. Samo zeskanowanie obcego QR nie dowodzi tożsamości drugiego urządzenia.
Przeczytaj także o danych i uprawnieniach rozszerzenia Chrome.
Eksport użytkownika ma osobne hasło, nową sól i klucz wyprowadzony przez Argon2id. Jego zawartość chroni XChaCha20-Poly1305, a nagłówek formatu jest powiązany z szyfrogramem przez AAD.
Kopia serwerowa używa secretstream_xchacha20poly1305 i niezależnego losowego klucza kopii. Zawiera zrzut PostgreSQL oraz istniejący klucz aplikacji serwerowej, wewnątrz zaszyfrowanego strumienia. Znacznik końca i uwierzytelnianie bloków pozwalają wykryć uszkodzenie lub ucięcie archiwum. Odtworzenie serwera i odszyfrowanie wpisów użytkownika pozostają osobnymi etapami.
Opis strumienia: secretstream w libsodium.
Szyfrowanie po stronie klienta ogranicza skutki kradzieży samej bazy: atakujący nie dostaje od razu jawnych haseł. Serwer zna jednak metadane kont, relacje uprawnień i przybliżone rozmiary danych. Treść staje się jawna w pamięci przeglądarki podczas korzystania z aplikacji.
Przeglądarka pobiera kod aplikacji z serwera. Osoba kontrolująca dostarczany kod mogłaby zmienić go tak, aby przechwytywał dane podczas odblokowania. Dlatego lokalne szyfrowanie nie usuwa potrzeby zaufania do wdrożenia, urządzenia i przeglądarki. Nie deklarujemy kryptograficznej weryfikacji kluczy odbiorców niezależnej od serwera ani pełnej odporności na jego aktywne przejęcie.
Przy blokadzie zerujemy dostępne bufory kluczy i usuwamy odwołania do odszyfrowanych danych. JavaScript i zarządzanie pamięcią przeglądarki nie pozwalają zagwarantować usunięcia każdej kopii tekstu z RAM. Odbiorca może zachować wcześniej odszyfrowane dane; odebranie mu dostępu nie cofnie wykonanej kopii.
Bankowość chroni dostęp do rachunku i zatwierdzanie operacji finansowych. Dostępy chronią dostęp do konta oraz poufność przechowywanych sekretów. Wspólną zasadą jest kilka warstw ochrony; ich zadania i sposób działania różnią się.
| Usługa | Logowanie i potwierdzanie | Co porównujemy |
|---|---|---|
| Dostępy | Hasło konta lub skonfigurowany klucz dostępu oraz 2FA. Osobne odblokowanie kluczy hasłem głównym lub wcześniej skonfigurowaną metodą na urządzeniu. | Dostęp do konta i lokalne odszyfrowanie treści wpisów. Kod TOTP potwierdza logowanie; nie jest bankową autoryzacją konkretnego przelewu. |
| mBank | Identyfikator i hasło oraz potwierdzenie SMS lub mobilną autoryzacją; bank opisuje też urządzenia zaufane. | Mobilna autoryzacja prezentuje szczegóły zatwierdzanej operacji. Logowanie — mBank; mobilna autoryzacja. |
| Bank Millennium | Millenet standardowo prosi o dodatkowe potwierdzenie logowania w aplikacji lub hasłem SMS. Dostępna jest zaufana przeglądarka, z możliwością ponownego żądania potwierdzenia. | Ochrona logowania z uwzględnieniem zaufanej przeglądarki. Zasady logowania — Millennium. |
| PKO Bank Polski | Bank opisuje potwierdzanie operacji mobilną autoryzacją, kodem SMS lub kodem z karty kodów. SMS pokazuje szczegóły operacji. | Autoryzacja operacji finansowych i dodatkowe potwierdzenia stosowane przez bank. Narzędzia autoryzacji — PKO BP. |
Porównanie na podstawie oficjalnych materiałów dostępnych 30 października 2026 r. Zasady zależą od produktu, ustawień i oceny ryzyka banku; mogą się zmieniać.
Sama długość klucza nie pozwala tego stwierdzić. XChaCha20-Poly1305 i AES-256-GCM to różne mechanizmy szyfrowania uwierzytelnionego z kluczem 256-bitowym. Różnią się konstrukcją, rozmiarem nonce i wymaganiami implementacji. Nie przypisujemy konkretnego algorytmu bazom tych banków: wskazane materiały nie opisują wystarczająco ich wewnętrznego szyfrowania.
Istotne jest także to, kto ma klucz i gdzie odszyfrowuje dane. W naszej aplikacji treść wpisu odszyfrowuje urządzenie użytkownika. Bank musi przetwarzać dane rachunku i operacji, aby realizować swoje usługi. Publiczny opis logowania nie rozstrzyga, jak bank szyfruje każdy rodzaj danych.
To porównanie funkcji, a nie audyt bezpieczeństwa ani potwierdzenie zgodności aplikacji z wymaganiami bankowymi. Ocena całego systemu wymaga również sprawdzenia implementacji, infrastruktury i procedur.
Parametry algorytmów: zestawienie konstrukcji AEAD w libsodium.
Zapisana w bazie treść wpisów jest zaszyfrowana. Do jej odczytu potrzebne są klucze odblokowywane na urządzeniu użytkownika. Administrator obsługuje konta i widzi metadane, ale sama baza i klucz aplikacji serwerowej nie wystarczają do odszyfrowania wpisów. Odbiorca, któremu udostępnisz dane, może przeczytać udostępnioną treść.
Wpisy i prywatne klucze pozostają zaszyfrowane. Atakujący może jednak próbować odgadnąć hasło główne poza serwerem. Argon2id podnosi koszt tych prób; długie i unikalne hasło pozostaje kluczowe. Dane konta i metadane nie mają takiej samej ochrony jak treść wpisów.
Reset hasła konta i kod odzyskiwania 2FA służą odzyskaniu logowania, nie odszyfrowaniu wpisów. Jeśli masz już skonfigurowaną i działającą alternatywną metodę odblokowania, możesz z niej skorzystać. Gdy utracisz wszystkie metody odblokowania, administrator nie ma uniwersalnego klucza do odczytu Twoich danych.
Złośliwe oprogramowanie, szkodliwe rozszerzenie lub przejęta strona aplikacji mogą odczytać dane podczas ich używania po odblokowaniu. Szyfrowanie bazy nie chroni też przed świadomym przekazaniem hasła oszustowi. Aktualizuj urządzenie i przeglądarkę, sprawdzaj domenę i zatwierdzaj wyłącznie rozpoczęte przez siebie logowania i połączenia QR.
2FA potwierdza tożsamość drugim składnikiem. Szyfrowanie chroni treść danych. Są potrzebne do różnych zadań i współpracują. Kod TOTP można wyłudzić na fałszywej stronie, dlatego nawet z 2FA trzeba sprawdzać adres aplikacji.